نود و ششمین دوره رقابت‏های 21 مرحله‏ای دوچرخه سواری توردوفرانس چندی پیش در حالی با قهرمانی آلبرتو كونتادور آلبرتو كونتادور به پایان رسید که همچنان رسانه‏های اروپایی به ابعاد این رویداد می‏پردازند که بسیاری از مردم ایران و حتی اهالی ورزش همچون چهار گرانداسلم مطرح تنیس و سایر رویدادهای رشته‏های ورزشی که جایگاه وسیعی در ایران پیدا نکرده، نسبت به آن حتی فاقد شناخت حداقلی هستند و بر این اساس به درخواست برخی مخاطبان، اطلاعات و ناشنیده‏هایی در این خصوص برای حصول شناختی نسبی از این رویداد پرمخاطب و همچنین افزایش امکان مقایسه دوچرخه‏سواری ایران با جهان ارائه می‏شود.

هر ساله رقابت‏های متعدد دوچرخه‏سواری در سراسر دنیا برگزار می‏شود که توردوفرانس به معنای تور فرانسه معتبرترین آنها محسوب شده و برترین دوچرخه‏سواران جهان برای شرکت در آن و تلاش جهت قهرمانی در این رویداد تلاشی دیدنی و جذاب را در جاده‏ها و خیابان‏های فرانسه از خود به نمایش می‏گذارند که این تلاش باعث می‏شود در بسیاری از اوقات، پیش از طی مسیر فالویونه - شانزه لیزه به عنوان بیست و یکمین و آخرین مرحله این رقابت سنگین، لباس طلایی بر تن قهرمان پوشیده و تاج قهرمانی برای وی کنار گذاشته شود، کما اینکه آلبرتو كونتادور اسپانیایی در نود و ششمین دوره این رقابت‏ها که به تازگی پایان یافت، در مرحله بیستم با ناکام گذاشتن لانس آرمسترانگ اسطوره دوچرخه‏سواری جهان و دارنده هفت عنوان قهرمانی توردوفرانس، قهرمانی‏اش را مسجل ساخت.

ایده برگزاری چنین مسابقه‌ای در سالهای 1902 و 1903 توسط یك خبرنگار ورزشی دوچرخه‌سوار برگزار شد كه در نهایت باعث افزایش چشمگیر تیراژ روزنامه او به ویژه در مواقع برگزاری این مسابقه شد و این آغازی برای شکل‏گیری رویدادی بود که به رونق دوچرخه‏سواری علی‏الخصوص در سطح حرفه‏ای کمک شایانی کرد و رویدادی را رقم زد که سایر تورهای بزرگ اروپایی هیچ‏‏گاه توان رسیدن به کیفیت، هیجان و فراگیری آن را در سطح جهان نداشته باشند.

این رقابت‏ها که معمولا 23 روز به طول می انجامد، به مراحل روزانه مختلفی تقسیم می شود كه زمان شخصی هر دوچرخه سوار در هر مرحله محاسبه شده و جمع زده می شود تا برنده نهایی در پایان مسابقه به عنوان كسی كه كمترین زمان را در مجموع داشته است شناخته شده و پیراهن طلایی را به خود اختصاص دهد و بر این اساس حتی ممكن است ورزشكاری در این تور بدون اینكه در هیچ مرحله ای به مقام قهرمانی برسد، در نهایت به عنوان قهرمان تور انتخاب شود همانگونه كه گرگ لوموند در سال 1990 موفق به انجام این كار شد و نام خود را میان قهرمانان این رویداد تاریخی ثبت کرد.

رقابت‌های دوچرخه سواری توردوفرانس (Tour de France) به صورت سالانه در مسافتی برابر 3500 كیلومتر در جاده های كشور فرانسه و برخی كشورهای هم مرز آن برگزار می شود که مسیر آن هر ساله تغییر می كند اما همیشه پایان آن در پاریس و در سالهای اخیر خیابان شانزلیزه بوده است و قبل از آن مسابقات در استادیوم پارك دوفرانس در غرب پاریس خاتمه می یافت.

اگرچه تعداد مراحل این تور دوچرخه‏سواری متفاوت بوده است اما در تورهای سال‏های اخیر عرف 21 مرحله با طول كلی برابر 3 تا 4 هزار كیلومتر رعایت شده است و مسافت طی شده نیز با کاهش و افزایش شدید در قیاس ادوار اخیر روبرو بنوده است. كوتاه‏ترین توردوفرانس در سال 1904 به مسافت 2420 كیلومتر برگزار شد و بلندترین آنها در سال 1926 به مسافت 5745 كیلومتر بوده است.

معمولا دو روز در طول این مسابقات سه هفته ای مخصوص استراحت شركت كنندگان است كه برخی اوقات صرف انتقال ورزشكاران به نقطه شروع مرحله بعدی می شود. نیوروك تایمز در سال 2006 توردوفرانس را مهم‏ترین رقابت ورزشی دنیا دانست كه به شدت نیازمند توانایی‏های جسمی است و انرژی صرف شده در آن با شركت در چند مسابقه دو ماراتون در هفته به مدت سه هفته متوالی و یا سه بار صعود به قله اورست برابر است.

تعداد شركت كنندگان در این مسابقات متفاوت بوده و معمولا 20 تا 22 تیم با 9 دوچرخه سوار در این مسابقات شركت می‏كنند كه هر تیم تداركات و اسپانسر و تعمیركار و مدیر خاص خود را دارد و تمامی این گروه بزرگ برای تصاحب جایز ویژه این رویداد هفته‏ها به مبارزه‏ای تمام عیار دست می‏زنند. جوایز نقدی این مسابقات در اولین سال برگزاری 20 هزار فرانك فرانسه بود كه این میزان هر ساله افزایش یافت و در سال 2006، به بیش از 3 میلیون یورو رسید كه سهم نفر برنده 450 هزار یورو بود.

بحث‏های مربوط به دوپینگ ورزشكاران در این مسابقات تقریبا به همان اولین سال برگزاری مسابقه باز می گردد كه تا به امروز نیز ادامه داشته است. شناسایی چند مورد دوپینگ در دهه 1960 و در نهایت مرگ یك دوچرخه سوار با نام تام سیمپسون در سال 1967 باعث شد تا اتحادیه بین‌المللی دوچرخه سواری تعداد مراحل و مسافت مسابقه را كاهش داده و چند روز را نیز به استراحت اختصاص دهد.

در حال حاضر هم ركورددار قهرمانی در این مسابقات یعنی لانس آرمسترانگ آمریكایی هم از این اتهامات در امان نبوده است اما هیچگاه آزمایش دوپینگ وی مثبت نشده و تنها در سال 2005 در ادرار وی هورمون گلوككورتیكوزتروئید كشف شد كه البته كمتر از میزان مثبت شدن آزمایش دوپینگ بود كه وی اعلام كرد ناشی از مصرف یك پماد پوستی با مجوز اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری بوده است.

در همین ارتباط در سال 2008 چندین مورد دوپینگ در مراحل مختلف این رقابت كشف شد اما پس از آن دیگر کسی به شدت گذشته سراغ آرمسترانگ و چند چهره کلیدی این مسابقات را نگرفته است و این مسئله به زعم بسیاری از کارشناسان به واسطه افزیش چشم‏گیر مخاطبان و به تبع آن افزایش درآمدزایی این رویداد بوده و حتی برخی رسانه‏های اسپانیایی‏زبان همزمان با برگزاری این مسابقات در سال 2009 مدعی شدند مسئولان توردوفرانس چشم خود را بر روی دوپینگ بزرگان حاضر در جاده‏های فرانسه برای همین مباحث مالی بسته‏اند.

در تاریخ برگزاری مسابقات توردوفرانس چندین دوچرخه سوار نیز جان خود را از دست داده اند كه اولین مورد آن غرق شدن آدولف هلیر در رودخانه ریویرا فرانسه در روز استراحت در سال 1910 بود. بعد از آن در سال 1935 فرانسیسكو كپدا دوچرخه سوار اسپانیایی با سقوط به دره كول دو گالیبیه جان باخت. در 13 جولای 1967 تام سیمسون در جریان مسیر صعود به كوهستان مونت ونتو دچار ایست قبلی شده و جان باخت كه در خون وی نیز وجود آمفتامین‏ها شناسایی شد. در 1995 فابیو كازارتلی در حالی كه با سرعت 88 كیلومتر در ساعت در حال فرود از مسیر كول د پورته بود دچار حادثه شده و جان سپرد.

توردو فرانس اگرچه در سال‏های اخیر سهم اندکی در قهرمان‏پروری دارد و با اتهاماتی که هر روز در خصوص دوپینگ به این رویداد و شرکت‏کنندگان در آن نسبت داده می‏شود، روبرو است اما هر چه باشد زیر نظر گرفتن آن توسط مردم ایران  به عنوان بزرگ‏ترین میدان زورآزمایی رکابزنان جهان در کنار جذابیت‏هایی که با خود به همراه دارد، می‏تواند فرصت خوبی باشد تا به فاصله کهکشانی دوچرخه‏سواری ایران با جهان که گاهی چند پله از چند صد پله موجود کاهش یافته و مجدداً افزایش می‏یابد، پی برد.

پیگیری این رویداد فرصتی است تا به عمق حقایق تلخی که توسط قهرمانان این رشته بیان می‏شود و رسیدن به خط پایان مسابقات بزرگ، خود یک موفقیت تلقی می‏گردد بیشتر نزدیک شد. شاید روزی سلاطین رده‏بندی دوچرخه‏سواری آسیا که از ایران هستند نیز بتوانند در این رویداد رکاب بزنند، اما حتی تصور سهم داشتن ایران در توردوفرانس طی سال‏های نزدیک نیز بی‏شک فاقد واقع‏بینی خواهد بود، مگر آنکه در رکابزنی ایران تغییر نگرش مدیریتی جدی به وقوع بپیوندد و تزریق پول به این رشته تنها روش پیشرفت این رشته تلقی نگردد و برگزاری پرسابقه‏ترین رویدادهای این رشته در کشورمان یک شبه به هر علتی از دستور کار فدراسیون دوچرخه‏سواری ایران خارج نشود

.

فصل زمستان به معنی در پیش گرفتن ملاحظات خاص به هنگام ورزش در هوای آزاد است. قرار گرفتن در معرض هوای سرد می تواند فعالیت خارج از خانه را برای کسی که آمادگی هوای بسیار سرد را ندارد نامطلوب یا حتی خطرناک سازد. آگاهی از علائم هشدار دهنده اولیه قرار گرفتن در معرض سرما و نحوه پیشگیری  از مشکلات مهم می باشد.

لرزیدن معمولا اولین نشانه قرار گرفتن در معرض سرما است ، چون بدن تلاش می کند گرمای خود را از طریق انقباض غیر ارادی ماهیچه ها تولید کند. این می تواند اولین هشدار باشد که بدنبال جستجوی یک پناهگاه باشید.

دو تا از خطرناک ترین مواردی که می تواند ناشی از قرار گرفتن در معرض هوای سرد باشد یخ زدگی و سرما زدگی می باشند.

یخ زدگی انجماد بافت های سطحی صورت ، گوش ها ، انگشتان دست و پا است.

*علائم یخ زدگی عبارتند از :

· درد

· سوختگی

· بیحسی

· حس  سوزش

· سفت و سفید شدن پوست

· پوست اندازی یا تاول زدن پوست

· خارش پوست

· پوست سفت ، درخشان و زرد متمایل به خاکستری می شود.

*درمان

برای کمک به بیمار یخ زده ، فرد را به جای گرم و خشک ببرید و لباس هایی را که فشار می آورند در بیاورید. ناحیه آسیب دیده را بالا ببرید و از کمپرس های گرم و مرطوب استفاده کنید. از مالیدن یا بکارگیری حرارت مستقیم  در ناحیه یخ زده خود داری کنید.

سرما زدگی  پاسخ شدید تر به قرار گیری در معرض هوای سرد می باشد که به صورت افت شدید در درجه حرارت قسمت مرکزی بدن تعریف می شود.

*علائم سرما زدگی عبارتند از :

· لرزیدن

· احساس سرما ، سردرگمی ، بیحسی

· لرز شدید ، فقدان هماهنگی ، کندی

· لرز بسیار شدید ، مشکل در صحبت کردن ، سردرگمی ذهنی ، تلو تلو خوردن ، افسردگی

· سفتی عضلات ،صحبت های نامفهوم  ، مشکل در دید

· بیهوشی

*درمان

با مشاهده اولین علامت سرما زدگی فرد را به مکانی خشک و گرم ببرید یا بیمار را با پتو ، لباس اضافه خشک یا با گرمای بدن خود گرم کنید.

*پیشگیری

اولین دفاع  در مقابل سرما پوشیدن لباس مناسب با شرایط آب و هوا است. عوامل دیگری که می تواند تاثیر منفی بر توانایی مقابله با درجه حرارت های سرد داشته باشد شامل این موارد هستند : تغذیه نامناسب ، از دست دادن آب بدن، مصرف الکل ، برخی داروها و بیماری ها نظیر دیابت و بیماری قلبی که به طور قابل توجهی می تواند توانایی فرد را برای ورزش در هوای سرد کاهش دهد.

برای بهبود راحتی و ایمنی تان به هنگام ورزش در سرما ، دانشکده پزشکی ورزش آمریکا موارد زیر را توصیه می کند :

·   پوشش لایه ای

چند لایه نازک گرمتر از یک لایه ضخیم است. اضافه و کم کردن لایه ها هم آسان است و از این رو درجه حرارت مرکزی تان را بهتر تنظیم می کند.

·  سر خود را بپوشانید

به هنگام ورزش در هوای سرد باید سرتان را بپوشانید ، چون اتلاف گرما از سر و گردن می تواند به اندازه 50 درصد کل حرارت تلف شده بدن تان باشد.

·  دهان تان را بپوشانید

برای گرم کردن هوا قبل از تنفس ، از شال یا ماسک استفاده کنید. این کار را بویژه زمانی انجام دهید که اگر هوای سرد باعث آنژین ( درد سینه ) می شود یا اگر مستعد ابتلا به مشکلات تنفسی هستید.

·   پوشش خود را خشک نگهدارید

لباس خیس و مرطوب ، چه بر اثر تعریق یا بارندگی ، به طور قابل توجهی اتلاف حرارت بدن را افزایش می دهد.

·  پاهای خود را خشک نگهدارید

از جنسی استفاده کنید که عرق را از پوست دور کند. پارچه های پلی پروپیلن ، پشمی یا پارچه های دیگر که رطوبت را از پوست دور می کند و خواص عایق کردن را  حفظ می کنند بدن را به هنگام خیس بودن گرم نگاه می دارند.

·  آب بخورید

کمبود آب  بدن بر توانایی بدن جهت تنظیم حرارت بدن تاثیر می گذارد و خطر دچار شدن به یخ زدگی را افزایش می دهد. اهمیت  مایعات ، به ویژه آب ، در هوای سرد به همان اندازه اهمیت آنها در هوای گرم مهم می باشد. از مصرف الکل یا نوشیدنی های حاوی کافئین اجتناب کنید ، چون تلف کننده آب هستند.

·   از مصرف الکل اجتناب کنید

الکل رگ های خونی را گشاد می کند و اتلاف حرارت را افزایش می دهد در نتیجه احتمال دچار شدن به سرما زدگی بالا می رود. الکل قضاوت را مختل می کند تا حدی که شما ممکن است  نتوانید بهترین تصمیم ها را در موارد اضطراری هوای سرد بگیرید

ورزش قهرمانی برزگترین پروژه ساختمانی جهان است. در هیچ جای دیگری به این اندازه در تمامی زمینه ها با دقت و وسواس کار نمی شود تجزیه و تحلیل نمی گردد و انقدر دقیق برنامه ریزی نمی شود. اما این کار هیچوقت به پایان نمی سد. در اینجا هر پایانی یک شروع جدید است. هرکس ساکن بماند و به گذشته تکیه داشته اشد در زیر چرخ ها له می شود. و من یک جمله به ان اضافه می کنم:موفقیت تنها وقتی حاصل می شود که سیستم کار در ورزش قهرمانی هر روز با علوم جدید و دانستیهای نو غنی تر شود. منظور من از سیستم کار در ورزش قهرمانی تمامی تدابیری است که حین تمرین و مسابقه به کار گرفته می شود است. توسعه و تکامل ورزش قهرمانی نیاز هر چه بیشتر به دانستیها جدید بخصوص در زمینه تمرینی را طلب می کند. پیشرفت و تکامل ورزش قهرمانی و بهبود رکورد ها هیچگاه به پایان نمی رسد وبه این دلیل این اصل را بیان می داریم که: ما امروز تمرین می کنم – برای بازدهی های فردا بنابراین ما باید هر روز این سوال را از خود بکنیم که : دانستیهای روز و اینده کدامند؟ تکامل سریع ورزش قهرمانی در دوچرخه سواری که انرا در هر چه سریع تر شدن رکوردهای به دست امده مشاهده می کنیم ( بخصوص رکورد های به دست امده در تور های مسهور تور فرانسه . تور ایتالیا. تور اسپانیا و یا مسابقات مختلف پیست ) دارای دلایل مختلفی دارند. یک دلیل بسیار مهم در حال حاضر و بخصوص در اینده توسعه قدرت است .

بهبود بازدهی به معتای افزایش سرعت است . و این تنها وقتی میسر می شود که دور پا افزایش پیدا کند. افزایش دور پا و به عبارت دیگر توانائی راندن با خودرو سنگین نیز تنها وقتی امکان پذیر است که ورزشکاران دارای قدرت مناسب باشد.تمرینات قدرتی تا دهه 80 میلادی دارای اهمیت زیادی نبود. اولین بار تمرینات قدرتی در ماده اسپرینت 1000 متر پیست به کار گرفته شد اما رفته رفته در سایر ماده های استقامتی پیست و جاده و حتی کوهستان نیز به کار گرفته شد. در دوچرخه سواری جاده ورزشکاران اغلب با توجه به ساختار بدنی و در درجه اول با توجه به وزن بدن و قد و شرایطی که با توجه به انها به وجود می ایند به صورت زیر تقسیم بندی می شود:

دوچرخه سوار سرعتی : برزگ و نسبتا سنگین 80 تا 90 کیلو گرم و کاملا عضلانی درباره اینگونه دوچرخه سوار گفته می شود که او مشکل بتواند سر بالائی پا بزند و موفقیت او فقط در مسیر کفی امکان پذیر است .

دوچرخه سوار کوهستانی : نسبا کوتاه قد و سبک 55 تا 65 کیلو گرم کمتر عضلانی درباره اینگونه دوچرخه سواران گفته می شود : متخصص سر بالائی یا کوهستان فقط می تواند در سر بالائی ها موفق باشد اگر بتواند علاوه بر این تایم نیز خوب براند می تواند در تور های چند مرحله ای به نولن رهبر باشد.

دوچرخه سوار کفی : برزگ و نیمه سنگین 70 تل 80 کیلو گرم از نظر عضلانی مناسب در باره اینگونه دوچرخه سواران گفته می شود : که می توانند در تور های چند مرحله ای نیمه مشکل رهبر باشند و در تور های مشکل تر بهتر است کمک کننده باشند. اما اگر او تایم تریل را خوب براند و دارای توانایی خوبی در سر بالایی خوبی باشد می توان از او به عنوان رهبر نیز استفاده کرد.

دوچرخه سوار ترکیبی : که در ورزش دوچرخه سواری کاملا استثنا هستند و قادرند سرعت. تایم تریل و سربالائی پا بیاید.

در گذشته روی فاکتور هایی که ورزشکاران قوی تر بود تمرین می شد و گفته می شد که ورزشکار باید کم و بیش با ضعف های خود کنار بیاید.

امروز و در اینده : بیشتر روی نقاط ضعف ورزشکار تمرکز می شود . نقاط ضعف به نقاط قوت تبدیل می شود. ورزشکار باید در تمامی زمینه های فیزیکی و روانی به حداکثر توانایی های ممکن دست پیدا کند.

در این زمینه مثال های زیادی وجود دارد من به یکی از انها اشاره می کنم : مارکوپا نتانی او در گذشته فقط می توانست سربالائی ها را خوب پا بزند . او امروز می تواند سربالائی ها را عالی پا بزند و در تایم تریل به حد خیلی خوب برسد و با توجه به این تکامل در کیفیت او زمینه مناسبی برای موفقیت در تور دو فرانسه و جیرود ایتالیا به دست اورده.

با توجه به دانستنیها جدیدی که در ساختار بازدهی و راندمان به دست امده نقاط ثقل جدیدی نبز در اموزش مربیان و ورزشکارن پدیدار گردیده است. از طریق نکات جدید تمربنی تیپ های جدید ورزشکا با کیفیت های نو به وجود امده اند . به این ترتیب حتی امکان پذیر شده که دوچرخه سواران نسبتا برزگ و سنگین نبز قادر باشند سربالائی ها را به خوبی پا بزنند. متد های جدید تمرینی توام با کاهش در صد چربی و به حد طبیعی رساندن ان در بدن دلیل عمده این موفقیت است.

      دوچرخه وسيله است مكانيكي كه با استفاده از قدرت  حركتي پاها به هر شكلي قادر به حركت است . اين وسيله در ابتدايي ترين شكل در 2300 سال قبل از ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين ، مصر و هند ديده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است .

      لفظ دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLE  تبديل گرديد ، كلمه پيشوند BI  به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE  به معني دايره و به عباراتي طوقه است . به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله ((سله ريفر)) نام دارد كه از دو طوقه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند . رسما در سال 1690 (سيوارك) فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال 1790 وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلفي همچون مار ، اسب ، و ... مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي در فرانسه تكامل بيشتري يافتند ، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا 5 كيلومتر در ساعت ثبت (سله ريفر) شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال نختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي براي سنين بزرگسال در فرانسه ذكر نشده است .

تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد:

1816: در اين سال فردي آلماني به نام «وندريز» فرمان را به «سله ريفر» اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين ، حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به 15 كيلومتر رسيد).

1817: در اين سال دوچرخه كامل تري توسط «براون فون درياس» از شهر كالسروهه ساخته شد، كه داراي يك زين كوچك بود.«دنيس جانسون» يكي از دوچرخه هاي فون درياس را باخود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و يا آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف ، او اقدام به برگزاري كلاس هاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند . كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري بعنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب رواج يافت .

1818: يك فرانسوي به نام «بارون ساوربرن» دوچرخه ديگري را طراحي كرده و ساخت . چرخ جلويي اين دوچرخه ، بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ يك طناب حلقوي به صورت دايره واربسته شده بود كه باكشيدن آن با دست چرخ جلو به حركت در مي آمد و وسيله حركت مي كرد . اين نوآوري ، وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك از اين وسيله بعنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند .

1821: «لوييس گوهبر» دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد.

1834: يك آهنگر اسكاتلندي به نام «مك ميلان» به دوچرخه هاي موجود پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد . او در طي 5 سال ، كار جدي بر روي اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب انجام داد.

دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.

1839: اسكاتلندي ديگري به نام «كيرك پاتريك»  دوچرخه ركابدار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد .

1860: كارخانه دار فرانسوي به نام «پيرميشو» مهندس جواني را به نام «پيرلالمنت» براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود. او قسمت هايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخ هاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد .

1861: دوچرخه ساخته شده پيرميشو به نام «ولوسپيديا ولوسي پتل» معروف گرديد. هر چند اين وسيله قديمي نسبت به دوچرخه هاي امروزي وسيله راحتي نبود اما اولين دوچرخه ترمز دار در دوران خود محسوب مي شد ولي از زنجير و دنده در دوچرخه هاي آن زمان گزارشي ثبت نگرديده است .

1862: دوچرخه ولوسي پتل ساخت پيرميشو و پيرلالمنت مورد توجه آمريكائيان واقع شد ، لذا نمونه انتقال يافته به آمريكا را
«بون شيكر» نامگذاري كردند . ركاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي كه بزرگ بود استقرار يافته و عامل حركت محسوب مي شد.

1867: در اين سال هنوز طوقه جلو بزرگ تر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند. طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه ، در حدود 50 كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد «پني فارتنيك» لقب يافت .

1869: در اين سال اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه سواري و به مسافت 34 كيلومتر از شهر پاريس تا وروان با 333 شركت كننده تدارك ديده شد . شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد ، مسافت مذكور را 3 ساعت و 9 دقيقه طي كنند . اما قبل از آن مسابقه ديگري در انگلستان به نام «هندون» درسال 1868 نيز ثبت شده است .

1870 : هنوز تغيير چشمگيري در تكامل دوچرخه روي نداده است. چرخ جلو بزرگ و چرخ عقب هنوز خيلي كوچك مي باشد و براي تسهيل استفاده كنندگان از اين وسيله پله كوچكي را درست در بالاي چرخ عقب تا زين طراحي نموده اند . بهترين زمان ثبت شده در اين سال 30 كيلومتر در ساعت اعلام و ثبت شده است .

1871: يك انگليسي به نام «جيمز استانلي» دوچرخه اي شبيه به «بون شيكر» ساخت كه داراي يك پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي كماكان هنوز چرخ عقب اين وسيله كوچك است.

1873: «هاري لاوسون» بر اساس الهام از نقاشي هاي «لئوناردو داوينچي» چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي نمود و براي اولين بار نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد. زنجير اين چرخ به طوقه عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا ، دوچرخه را به حركت در مي آورد اما هنوز لاستيك هاي آن توپر بودند. اين دوچرخه هم اكنون در موزه ميلان ايتاليا موجود است.

1876: «اف .ال.دادز» از دانشگاه كمبريج لندن، دوچرخه ديگري را ساخت كه سرعت متوسط 25 كيلومتر در ساعت را به نام خود ثبت داشته است و در اين زمان ركورد رسمي دوچرخه سواري از اين وسيله گرفته شد.

1879: ابداع ديگري توسط «باب توماس» در جهت افزايش سرعت دوچرخه انجام گرديد. او در مركز چرخ ها وسيله اي مشابه با بلبرينگ هاي امروزي قرار داد تا دوچرخه او ، از سرعت بالاتري برخوردار گردد.

1881: در دهه 1880 دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مركز چرخ عقب و با بلبرينگ به بازار آمد، توليد اينگونه دوچرخه ها، در سال 1881 توسط يك كارخانه چرخ خياطي به صورت سريال انجام گرديد. اين كارخانه چرخ خياطي چرخ عقب و چرخ جلو را به يك اندازه طراحي كرد و انقلابي را در اين وسيله ايجاد نمود.

1885: رسماً توليد دوچرخه در كشورهاي مختلف آغاز گرديد و «پني فارتينگ» 50 كيلوگرمي با كاهش وزني در حدود 10 كيلوگرم هنوز هم مورد توجه همگان قرار داشت . سرعت اين دوچرخه به صورت متوسط 19 كيلومتر در ساعت ثبت شده است . همچنين در سال 1885 اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا به مسافت 160 كيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد.

1888: شركت « دانلوپ» لاستيك هاي هوادار را به بازار عرضه نمود كه عمر آن در حدود 5000 كيلومتر اعلام گرديد. در پايان همين سال نيز يك گروهبان به نام «بلفاست» براي كمپاني دانلوپ ، لاستيك هاي تويي و رويي را همانند لاستيك هاي امروزي ساخت . نمونه هاي لاستيك اوليه شركت دانلوپ هنوز هم در موزه «ادينبور» در شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.

1892: رسماً خودرو و زنجير فرمان مشخص ، زين مناسب و طوقه به دوچرخه اضافه گرديد اما هنوز هم كماكان قطر طوقه جلويي كمي بزرگ تر از قطر طوقه عقب بوده است . در سال 1892IOC در شهر لندن و با عضويت چندين كشور اروپائي و آمريكايي ايجاد و اولين تشكل هاي دوچرخه سواري شكل گرفت .

1895: بر اساس ارزيابي هاي انجام شده در اين سال از هر 27 نفر آمريكايي يك نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يك قرن پيش با قيمت خريد يك اسب خوب برابري مي كرده است. درسال 1896 با شروع اولين دوره  بازي هاي ورزشي المپيك ، رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پرطرفدار آن روز ، به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد.

اولين مسابقه جهاني

1901: در 16 ماه مه سال 1901 با حضور 20 هزار تماشاگر مسابقات دوچرخه سواري جهان برگزار و «ژالكن» از فرانسه مقام اول و «ميجر تيلور» سياه پوست مقام دوم  را كسب نمود.

1904: دومين دوره مسابقات دوچرخه سواري جهاني در اين سال برگزار و 60 دوچرخه سوار د رچند مرحله به مسافت 3890 كيلومتر به رقابت پرداختند در اين مسابقه كه به دليل درگيري دوچرخه سواران با هم تيراندازي هوايي توسط پليس انجام شد « موريس گارن » مقام اول را كسب كرد .

اولين مسابقه تور دور فرانسه

1903: اولين دوره مسابقات دوچرخه سواري دور فرانسه به پيشنهاد روزنامه «اتوپاريس» به مسافت طولاني و در چند مرحله شكل گرفت ، كليه دوچرخه سواران زبده از نقاط مختلف جهان در آن شركت كردند . اين مسابقه در چند مرحله با 60 دوچرخه سوار آغاز و در پايان21 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند و «موريس گارن» مسافت 2428 كيلومتر را در 94 ساعت و 33 دقيقه به اتمام رسانيد .

از سال 1904 به بعد هر ساله مسابقه تور دور فرانسه با مسافت بيشتر و كيفيت بالاتر در زمان معين انجام گرديد.

براي مثال در سال 1903 (اولين دوره ) مسافت مسابقه 2428 كيلومتر و از آن سال به بعد روند روبه افزايش مسافت مسابقه ادامه داشت تا اين كه در سال 1926 مسافت تور دور فرانسه به 5745 كيلومتر رسيد و از آن سال به بعد سعي شد مسافت مسابقه بين 4000 تا 4800 كيلومتر حفظ شود تا اين كه در سال 1979 مسافت مسابقه به كمتر از 4000 كيلومتر و در سال 2003 اين مسافت به 3370 كيلومتر تقليل يافت . لازم به ذكر است اين مسابقه به استثناي سال هاي 1918-1915 و همچنين 1946-1940 در بقيه سالها انجام و در سال 2003 با قهرماني « لانس آرمسترانگ » پايان پذيرفت .

تاكنون 5 نفر به اسامي : ژاك آنكيتل ، هينالت ، ايدوران ، ادي مركس و لانس آرمسترانگ توانسته اند 5 بار قهرمان تور مذكور شوند.

1905: سومين دوره مسابقات تور دورفرانس با حضور 60 دوچرخه سوار با اضافه كردن مسير كوهستاني آلپ به مسابقات در سال 1905 برگزار گرديد كه در پايان حدود24 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند . «لويي تروسيله» معروف به «تروترو» در اين مسابقات به مقام اول رسيد.

1906:چهارمين دوره مسابقات تور فرانسه به مسافت 4450 كيلومتر برگزار و «رندپوتير» مقام اول را كسب نمود.

رشته های مسابقات دوچرخه سواری

 الف: پيست :

b      200 متر Sprint

b      المپيك اسپرينت در پيست

b      يك كيلومتر انفرادي

b      چهار كيلومتر تعقيبي

b      چهار كيلومتر تعقيبي تيمي

b      اسكراش

b      دورامتيازي

b      حذفي

b      مديسيون

b      كايرين

ب : جاده

b      100 كيلومتر تايم تريل تيمي

b      استقامت جاده

b      40-20 كيلومتر تايم تريل انفرادي

  رشته های کوهستان

      1-      دان هيل  

      2- کراس کانتری X.C

 تاریخچه فدراسیون

فدراسيون دوچرخه سواري ايران در سال 1326 به رياست استاد ايزدپناه تشكيل گرديد و در زمان اسد بهادر به اوج شكوفائي خود رسيد.

دوچرخه سواراني كه آغاز گر مسابقات دوچرخه سواري بوده اند عبارتند از آقاغفار، نادر خاني ، امين سرور، گل طلب ، مزلقاني ، چيذري ، طلاكش و ابراهيمي .